Telefon dzwoni z samego rana, jeszcze kawy nie zdążyłem wypić. Widzę nieznany numer. Odbieram, a w słuchawce słyszę głos… no, głos na skraju załamania. Kobieta, ledwo łapie oddech, mówi, że ktoś w nocy wylał jej coś pod drzwiami do salonu fryzjerskiego. W Gdańsku, na Wrzeszczu. Mówi, że smród jest taki, że nie da się wejść, a klienci zaraz zaczną przychodzić. „Panie Danielu, to pachnie… nie, to śmierdzi jak wymiociny, jak zepsute mleko i stare skarpety w jednym. Co ja mam robić?”.
A ja już wiem. Znam ten zapach. To klasyka gatunku, niestety. Kwas masłowy. Taka złośliwa, chemiczna „zemsta”. Najczęściej konkurencja albo jakiś były pracownik. Tanie to, łatwo dostępne i robi robotę. Robotę, przez którą normalny człowiek traci nerwy i pieniądze.
Ten smród, który wwierca się w ściany
Wsiadam w auto, jadę z Osowej na Wrzeszcz. Godzinka i jestem na miejscu. Już z daleka, na chodniku, czuję tę charakterystyczną, duszącą woń. Wchodzę do środka, a właścicielka, pani Ania, stoi w drzwiach z chusteczką przy nosie, oczy ma czerwone. „Proszę zobaczyć” – pokazuje na podłogę przy wejściu. Niewielka, tłusta plama na płytkach. Wygląda niewinnie, jakby ktoś rozlał trochę oleju. Ale zapach… ten zapach to zupełnie inna historia. Jest gęsty, fizycznie czujesz go w gardle. Wnika w ubrania, we włosy. Po pięciu minutach sam zaczynasz nim przesiąkać.
Pani Ania opowiada, że próbowała to zmyć. Woda z płynem, ocet, jakieś super mocne środki do czyszczenia łazienki. I co? I nic. A nawet gorzej. Rozmazała to tylko, a smród jakby dostał drugie życie i rozniósł się po całym lokalu. To jest właśnie pułapka kwasu masłowego. To nie jest brud, który można zetrzeć. To substancja chemiczna, która wchodzi w reakcję z powierzchnią. Wnika w fugi, w porowate płytki, w listwy przypodłogowe, a nawet w tynk. Szorowanie tego zwykłym mopem to jak gaszenie pożaru benzyną. Walka z wiatrakami. To trochę jak z insektami, kiedy domowe metody zawiodą, profesjonalne zwalczanie szkodników to jedyna droga do świętego spokoju.
Patrzę na jej zrezygnowaną minę i mówię: „Pani Aniu, spokojnie. To wygląda strasznie, ale da się to ogarnąć. Trzeba tylko wiedzieć, jak za to się zabrać, żeby nie zrobić fuszerki i nie zaleczyć tematu na dwa dni”. To ją trochę uspokaja. Widzi, że nie panikuję, że wiem, co robię. A ja naprawdę lubię te momenty. Kiedy ktoś jest w totalnej kropce, a ja mogę wejść i pokazać, że jest rozwiązanie. To daje kopa.
Jak walczymy z niewidzialnym wrogiem?
Zaczynamy zabawę. Najpierw trzeba fizycznie usunąć to, co się da. Zakładam rękawice, maskę. Mam specjalne sorbenty, taki proszek, który wchłania tę tłustą maź. Posypuję plamę, czekam chwilę, aż proszek zwiąże kwas i zbieram to do specjalnego worka. Już na tym etapie smród trochę słabnie, ale to dopiero początek.
Kwas, który wsiąkł w podłoże, nadal tam jest i nadal „gazuje”. I tu wjeżdża moja ulubiona część. Zamgławianie ULV. Wyciągam z samochodu maszynę, która wygląda trochę jak z filmu science-fiction. Wlewam do niej specjalny preparat, neutralizator chemiczny. To nie jest odświeżacz powietrza, który tylko przykrywa jeden zapach drugim. Ten płyn rozbija cząsteczki kwasu masłowego na poziomie molekularnym. Niszczy je.
Odpalam maszynę. Zaczyna głośno buczeć, a z lufy wylatuje gęsta, biała mgła. Ta mgła jest tak drobna, że unosi się w powietrzu i dociera wszędzie tam, gdzie dotarł smród. W każdą szczelinę, za cokoły, w kratki wentylacyjne, osiada na ścianach, meblach, zasłonach. Chodzę z tym po całym salonie, od zaplecza w Gdyni po salkę w Sopocie, wszędzie gdzie pracuję, ten sprzęt robi robotę. Wygląda to trochę magicznie. Mgła wypełnia pomieszczenie, a ja czuję, jak ostry, kwaśny odór zaczyna się poddawać. Ustępuje miejsca neutralnemu, lekko chemicznemu zapachowi samego preparatu, który szybko wietrzeje.
Ozon – cichy bohater, który kończy dzieło
Po zamgławianiu jest już o niebo lepiej. Ale ja lubię mieć pewność. Zostawiam więc u pani Ani „asa w rękawie” – generator ozonu. To takie niepozorne pudełko, ale o potężnej mocy. Ozon (O3) to gaz, który jest mistrzem w usuwaniu wszelkich zapachów. Jest niestabilny i bardzo reaktywny, wchodzi w reakcję z cząsteczkami odorów i po prostu je utlenia. Niszczy je bezpowrotnie.
Ustawiam urządzenie, włączam timer na kilka godzin. Tłumaczę pani Ani: „Teraz zamykamy salon na szczelnie. Nikomu nie wolno wchodzić. Ozon w dużym stężeniu jest szkodliwy dla ludzi, ale dla smrodu jest zabójczy. Proszę wrócić za 4-5 godzin, porządnie przewietrzyć przez pół godziny i będzie po sprawie”.
I wiecie co? Dzwoni do mnie wieczorem. Słyszę zupełnie inny głos. Spokojny, z nutą niedowierzania. „Panie Danielu, nie wierzę. Weszłam do salonu, przewietrzyłam i… nic. Absolutnie nic nie czuć. Jest tylko taki świeży zapach, jak po burzy”.
Ten moment. Ta chwila, kiedy klient bierze głęboki wdech i na jego twarzy maluje się ulga. To jest to. To jest ta energia, o której mówiłem. Nieważne, czy to smród po kwasie masłowym w Pruszczu Gdańskim, czy plaga karaluchów w bloku na gdańskiej Żabiance. Gdy męczą Cię szkodniki, profesjonalne zwalczanie zakończy problem i przywróci normalność. A ja jestem od tego, żeby tę normalność i święty spokój przywracać.
Takie akcje z kwasem masłowym to na szczęście nie jest codzienność. Ale inne uporczywe zapachy – po zmarłym, po zalaniu, po pożarze, dymie papierosowym czy po prostu po zwierzętach – to już częstsze zlecenia w Tczewie czy w Żukowie. Zasada jest podobna: nie maskować, tylko niszczyć źródło.
Więc jeśli kiedyś, odpukać, spotka Cię taka przykrość albo po prostu masz w domu, firmie czy w aucie zapach, z którym nie dajesz sobie rady – nie szoruj, nie psikaj odświeżaczami. Szkoda Twoich nerwów i czasu. Zadzwoń, pogadamy. Zobaczymy, co da się zrobić.
