Wchodzę do mieszkania na Wrzeszczu. Młodzi ludzie, pierwsze własne M. W powietrzu wisi taki chemiczny, trochę słodkawy zapach. Znam go doskonale. To zapach przegranej bitwy. Pani Ania, z podkrążonymi oczami, wskazuje mi kuchnię. Lśniące fronty, nowa lodówka, wszystko wygląda super. Ale ja już wiem, gdzie patrzeć. Pod zlewem, za listwami przypodłogowymi, w tych małych szczelinach przy zawiasach szafek.
I wtedy pan Maciej przeciera twarz dłonią i wskazuje na puszkę popularnego sprayu na owady stojącą na blacie. „Używaliśmy tego. Codziennie. Przez dwa miesiące. Rano znajdujemy martwe, a wieczorem znowu biegają”.
Uśmiecham się pod nosem, ale tak z życzliwością, bo widzę w ich oczach tę totalną bezradność. To jest ten moment, w którym ludzie do mnie dzwonią. Kiedy już wydali fortunę na sklepowe środki, kiedy spróbowali wszystkiego, co podpowiedziała ciocia i internet. Kiedy walka z wiatrakami zabrała im całą energię.
To nie jest walka na siłę, to gra w chowanego
I wie Pan co? To nie ich wina. Bo oni walczyli z tym, co widzieli. Z tym jednym prusakiem, który przebiegł po blacie o drugiej w nocy. A problem nigdy nie jest na wierzchu. To, co widzicie, to zwiadowca, wierzchołek góry lodowej. Gdzieś z tyłu za lodówką, w wentylacji, pod panelami, tam jest cała baza. Tam samica składa jaja, tam wylęgają się młode.
Ten spray, którego użyli, działa kontaktowo. To tak, jakby próbować wygrać wojnę, strzelając do pojedynczych żołnierzy, którzy wyszli na przepustkę, podczas gdy ich koszary pękają w szwach. Zabijesz jednego, dwa, dziesięć. Ale na ich miejsce przyjdzie sto kolejnych. I tak w kółko. Aż do zmęczenia materiału. Waszego zmęczenia.
Ten chemiczny zapach w powietrzu? To tylko dowód na to, że chemia jest w całym mieszkaniu. Na blacie, gdzie kroicie chleb. Na podłodze, po której raczkuje dziecko. A gniazdo? Gniazdo ma się świetnie, bo tam nic nie dotarło. Tylko zaleczyliście temat, a nie rozwiązaliście go u źródła.
„Wyrzuciłem całą kanapę! A one wróciły!”
Albo inna akcja. Klient z Sopotu, pluskwy. Człowiek załamany. Mówi mi, że wyniósł na śmietnik całe łóżko z materacem. Wydał dwa tysiące na nowe. Dwa tygodnie był spokój. Myślał, że wygrał. A potem znowu to samo. Te swędzące bąble na ciele po nocy. To uczucie, że coś po tobie chodzi, kiedy śpisz.
I znowu, ten sam błąd. Walka na oślep. Myślenie, że problem jest w jednym miejscu. A pluskwa to cholernie sprytny zawodnik. Ona nie siedzi tylko w materacu. Ona wejdzie za listwę przypodłogową. W gniazdko elektryczne. Za ramę obrazu wiszącego nad łóżkiem. Wystarczy, że zostanie jedna zapłodniona samica albo kilka jaj, których nie widać gołym okiem, i cała zabawa zaczyna się od nowa. A Pan został bez łóżka i z tym samym problemem. Fuszerka, która kosztowała go nerwy i pieniądze.
Czasem to nawet nie jest kwestia walki, a braku obrony. Ludzie nie zdają sobie sprawy, jak łatwo coś może wejść do domu. To tak, jakby wylewać wodę z dziurawej łódki, zamiast załatać dziurę. A o tym, jak tę łódkę (czyli dom) uszczelnić, to już inna, długa historia. Zresztą, pisałem kiedyś o tym, jak zatrzymać szkodniki za drzwiami, bo to podstawa.
Błąd? Myślenie, że „jakoś to będzie”
Największy błąd, jaki widzę? Odwlekanie. „A, to tylko jedna mysz”. „To pewnie karaluch od sąsiada, już nie wróci”. To myślenie życzeniowe. Szkodniki nie przychodzą w gości. One przychodzą się osiedlić, założyć rodzinę i przejąć teren. Czas działa na ich korzyść, a na Waszą niekorzyść. Z jednej myszy za miesiąc może być ich sześć. Z jednego gniazda prusaków za kwartał może być problem w całym pionie w bloku.
Nie chodzi o to, żeby panikować. Chodzi o to, żeby zrozumieć przeciwnika. Zobaczyć, gdzie robi się błędy. A robi się je najczęściej w tych trzech miejscach:
- Ignorowanie źródła – działacie na objawach, a nie na przyczynie. Psikacie na tego jednego robaka, zamiast zniszczyć całe gniazdo, do którego on wraca.
- Niedocenianie przeciwnika – myślicie, że jak coś jest małe, to jest głupie. A te małe stworzenia mają miliony lat ewolucji za sobą, żeby przetrwać. One wiedzą, jak się chować, gdzie składać jaja i czego unikać.
- Stosowanie złych narzędzi – sklepowe środki mają swoje miejsce, ale przy prawdziwym problemie to jak gaszenie pożaru domu kubkiem wody. Trzeba wiedzieć, co, gdzie i w jakiej ilości zastosować. Najgorsze, jak słyszę, że ktoś wysypał jakąś trutkę za lodówką, a po domu biega ciekawski maluch albo pies, który wszystko liże. Wtedy aż mnie ciarki przechodzą. To są momenty, kiedy trzeba wiedzieć, jak bezpiecznie zwalczyć szkodniki, gdy w domu są dzieci i zwierzęta.
Moja praca daje mi niesamowitą energię, właśnie dlatego. Bo ja nie przychodzę posprzątać. Ja przychodzę wygrać wojnę, której Wy nie musicie już toczyć. Dajecie mi problem, a ja Wam daję spokój. Ten moment, kiedy po kilku tygodniach dzwoni do mnie pani Ania z Wrzeszcza i mówi: „Panie, od zabiegu nie widzieliśmy ani jednego. W końcu śpimy spokojnie”. Ten moment jest bezcenny. To jest ten święty spokój, o który w tym wszystkim chodzi.
Jak u Was też coś biega, szeleści albo gryzie po nocach, to dajcie znać. Pogadamy. Czasem sama rozmowa i zrozumienie problemu to już połowa sukcesu.
