Wchodzę do mieszkania na gdańskiej Żabiance. Dzwoniła do mnie pani, głos w słuchawce miała już taki… zmęczony. Zrezygnowany. I od progu czuję ten zapach. Taka dziwna mieszanka cytrynowego odświeżacza powietrza i ostrej, taniej chemii. W przedpokoju na komodzie stoi cała bateria sprejów z marketu. Różne firmy, różne kolory, wszystkie obiecują to samo. Wyglądają jak armia, która właśnie przegrała bitwę.
Pani macha ręką w stronę sypialni. „Panie Danielu, ja już nie mam siły. Trzeci tydzień nie śpię. Wszystko pryskam, piorę, parownicą jadę po łóżku, a one… one dalej są”. I wiesz co? Ja jej wierzę. Bo widzę, że kobieta walczyła. Tylko że to była walka z wiatrakami. Taka typowa fuszerka, ale nie z jej winy. Po prostu nikt jej nie powiedział, jak to działa.
To nie jest walka na jednego spreja
Te wszystkie środki ze sklepu to jest trochę jak gaszenie pożaru lasu kubkiem wody. Może i zgasisz jedno małe ognisko, które akurat widzisz, ale pod ziemią, w korzeniach, ogień idzie dalej. Z pluskwami jest dokładnie tak samo. Pryśniesz na jedną, drugą, dziesiątą. Super. A sto innych, które siedzą głęboko w szczelinie za listwą przypodłogową albo w gniazdku elektrycznym, dostaje sygnał: „Uwaga, atak!”. Co robią? Rozbiegają się. Uciekają do sąsiedniego pokoju, do szafy, za obraz. Zamiast mieć jeden problem w jednym miejscu, po tygodniu masz dziesięć mniejszych problemów w całym mieszkaniu. Gratulacje, właśnie pomogłeś im w przeprowadzce.
Ja nie wchodzę i nie pryskam na oślep. Moja praca zaczyna się od latarki i śrubokręta. Klękam, schylam się, odkręcam gniazdka, odsuwam meble. Świecę w każdą szparę. Szukam śladów. Tych małych, czarnych kropeczek, które wyglądają jak zmielony pieprz – to ich odchody. Szukam wylinek, pustych pancerzyków, które zrzucają, gdy rosną. To jest jak praca detektywa. Muszę znaleźć ich główną bazę, ich autostrady i ulubione kryjówki. Dopiero wtedy wiem, gdzie uderzyć. I nie uderzam czymś, co je tylko postraszy. Uderzam tak, żeby załatwić temat raz, a dobrze.
„Ale ja mam czysto! Skąd to się wzięło?”
Słyszę to na co dzień. W Gdyni Orłowie, w Sopocie, w małej wsi pod Tczewem. I zawsze powtarzam to samo: szkodniki to nie jest kwestia brudu. Jasne, resztki jedzenia mogą przyciągnąć prusaki czy myszy, ale często to po prostu pech. Ktoś przywiózł pluskwę w walizce z wakacji. Karaluch przeszedł wentylacją od sąsiada. Mysz znalazła małą dziurkę przy rurze z wodą. Szkodniki w domu to nie wstyd, to po prostu problem do rozwiązania, jak cieknący kran czy zepsuta spłuczka.
Pamiętam akcję w jednym z bloków w Pruszczu Gdańskim. Starsze małżeństwo, mieszkanie lśniło czystością, aż miło. A w kuchni prusaki. Biegające po blacie, kiedy tylko zgasiło się światło. Próbowali wszystkiego: pułapki lepowe, jakieś proszki. Pułapki coś tam łapały, ale problem nie znikał. Ludzie często myślą, że jak ubiją jednego butem, to po sprawie. A ja im wtedy tłumaczę, że to tak nie działa. Widzisz jednego szkodnika? To może być znak, że masz ich więcej! On jest tylko zwiadowcą, który wyszedł po jedzenie dla setek swoich kumpli ukrytych za szafkami.
W tamtej kuchni odsunąłem lodówkę. A tam, na tylnej ściance, przy silniku, gdzie jest zawsze ciepło i wilgotno… całe miasto. Czarna, ruszająca się masa. To był ten moment. Ta jedna sekunda, kiedy pan domu spojrzał na to, potem na mnie, i powiedział tylko: „O rany boskie…”. Uczucie bezradności na jego twarzy – to jest właśnie to, co ja zabieram z domów moich klientów. Tę bezradność. Po mojej wizycie jej już nie ma.
Kiedy słyszysz drapanie w ścianie, to nie są duchy
Inny temat – gryzonie. To już wyższa szkoła jazdy. Szczury i myszy to nie są głupie stworzenia. One się uczą. Widzą pułapkę, która zabiła ich kolegę, i będą ją omijać szerokim łukiem. Wyczują zapach człowieka na trutce i jej nie tkną. Stawianie jednej łapki na środku pokoju to jak zaproszenie ich do zabawy w kotka i myszkę. A one zawsze wygrywają.
Byłem kiedyś w domu jednorodzinnym pod Kartuzami. Problem ze szczurami. Właściciel, porządny gość, sam próbował walczyć. Kupił karmniki, trutkę, pułapki. A szczury jak były, tak były. W nocy słyszał je w ścianach, na poddaszu. Chrobotanie, piski. Czasem coś spadło. Mówił, że czuł się jak w horrorze.
Wszedłem na strych. Patrzę, a tam wszystko wyłożone książkowo. Karmniki stoją, trutka świeża. Tylko że… szczurzych śladów brak. Ani jednego bobka. A potem obszedłem dom dookoła. I znalazłem. Mała norka pod fundamentem, tuż przy rurze kanalizacyjnej. Wejście do ich królestwa. Zabezpieczyłem to, a w środku, w piwnicy, znalazłem ich prawdziwą trasę – wzdłuż rur ciepłowniczych. To tam trzeba było działać. One nie chodzą po otwartej przestrzeni. Trzymają się ścian, rur, bezpiecznych korytarzy. Trzeba myśleć jak one, żeby je przechytrzyć. I trzeba pamiętać, że szczury w domu to nie tylko hałas i zniszczenia, ale realne zagrożenie chorobami.
- Twoje pułapki stoją nietknięte od tygodni? One już wiedzą, że tam są.
- Wykładasz trutkę, a ona znika bez efektu? Może ją tylko magazynują, a nie jedzą. Albo masz ich tak dużo, że jedna kostka to dla nich przystawka.
- Spryskałeś kąty i myślisz, że po sprawie? Tylko je rozgoniłeś po całym domu.
To nie jest twoja wina. To po prostu wymaga wiedzy, doświadczenia i odpowiednich narzędzi. Takich, których nie kupisz w supermarkecie. Moja praca daje mi niesamowitą energię, bo widzę natychmiastowy efekt. Przyjeżdżam do kogoś, kto jest na skraju załamania nerwowego, a wyjeżdżam, zostawiając spokój. Ten moment, kiedy po tygodniu dzwoni do mnie klient i mówi: „Panie Danielu, pierwszy raz od miesiąca przespałem całą noc. Cisza. Nic nie chrupie, nic nie biega”. Dla mnie to jest najlepsza zapłata. Ten odzyskany święty spokój.
Więc jeśli czujesz, że twoja domowa wojna ze szkodnikami zamienia się w niekończącą się bitwę, którą przegrywasz… to może czas wezwać posiłki. Zadzwoń, pogadamy. Opowiesz mi, co się dzieje. Ja nie oceniam, nie krytykuję. Po prostu przyjadę i zrobię porządek. W końcu od tego jestem.
